Yaşlılar, için gösterilen özen artmaktadır. Türkiye'de 1935'den beri yaşlıların sayısı 2 misliden fazla artmıştır. Ortalama yaşam süresi de artmıştır: erkekler için 56 yıl ve kadınlar için 60 yıl. Tıp biliminin gelişmesi bu olguya katkıda bulunmuştur. Tüberküloz ve şeker hastalığı gibi eskiden ölümle sonuçlanan birçok hastalık şimdi tedavi edilebilmektedir. Ancak yaşlanma süresi önlenemez. Yaşlanma sürecinin temelinin neye dayandığı açık değildir. Zaman geçtikçe beden hücrelerinin temel bileşimlerinin yıprandığı sanılmaktadır. İnsan bedenini oluşturan maddelerde belirli değişiklikler olduğu gözlenmiştir: örneğin hücrelerin içerdiği potasyum, magnezyum, fosfor ve protein miktarlarında bir azalma ve sodyum klorür, kalsiyum, su ve yağlarda bir artış olmaktadır.

Yaşlılardaki hastalıkların bir özelliği genellikle birkaç hastalığın ve rahatsızlığın aynı zamanda ortaya çıkmasıdır. Yaşlılık sorunlarıyla uğraşan tıp dalına geriatri denir. Ayrıca ger ontoloji normal yaşlanma sürecini inceler. Son zamanlarda bu bilim dallarına geropsikiyatri bilim dalına katılmaktadır, bu dal yaşlıların psikiyatrik problemleriyle uğraşmakta ve yaşlılara problemlerine göre tedavi uygulanmaktadır. Bazı bozukluklar yaşlıların bakımını çok güçleştirir. Bunlardan biri idrara çıkmanın denetlenmemesidir. Bu, kadınlarda çoğunlukla dölyatağının aşağı sarkmasının, erkeklerde ise prostat büyümesinin bir sonucudur. Yaşlı insanların beslenmesi de bir sorun olabilir. Biryandan, fazla yemek yemek çok kilo alınmasına yol açabilir. Bu da eklem rahatsızlıklarını daha çok arttırabilir. Öte yandan, kötü beslenme ya da susuz kalmak (çok az sıvı almak) yalnız başına yaşayan yaşlılar arasında yaygındır.

Yaşlanma sürecinde boy kısalmaya başlar. Omuzlar sarkar ve öne doğru çıkar. Bu da kolların, olduğundan daha uzun görünmesine neden olur. Saçlar ağarmış ve canlılıklarını yitirmişlerdir. Gözlerde irisin çevresinde beyazımsı bir halka belirir. Deri solar, kırışır ve sertleşir. Damarların esnekliğini yitirmesi sonucu kalp görevini tam olarak yerine getiremez. Pompalanan kan miktarının azalmasıyla dokulara taşınan oksijen de azalır. Bu sistemdeki yaşlılık belirtileri kalp hastalıklarının ortaya çıkışını kolaylaştırır. Buna bağlantı olarak solunum güçlükleri belirir. Tüm hastalıklardan gençlere oranla çok daha kolay etkilenen yaşlı insanlarda ayrıca kansere, eklemlerin sertleşmesine ve kemiklerin kireçten yoksun kalmasına (kalsiyum eksikliği) çok sık rastlanır.

Yaşlılıkta karşılaşılan önemli bir sorun bellek zayıflığıdır. Çok uzak anılar canlı bir biçimde anımsanabildiği halde, yakın zamanda edinilen izlenimler hemen unutulur. Bu nedenle birçok yaşlı insan geçmiş hakkında saatlerce konuşabildikleri halde son birkaç gün içinde neler yaptıklarını anımsamakta çok güçlük çekerler.

İnsan eşini, arkadaşlarını ya da tanıdıklarını yitirdikten sonra yeni tanışmalar edinemezse yalnız kalır. Ancak kendi yaşıtları olan pek çok insan da ölmüş olduğu için ortak bir geçmişi olan insanlarla karşılaşma olasılıkları daha azdır. Yıllar geçtikçe beden de toplumsal ilişkilere çeşitli sınırlamalar getirecektir. Yaşlı insanlarda gözlemlenen bazı depresyon belirtileri kendilerini "çökmüş" hissetmeleri, ilgilerini yitirmeleri, enerjilerinin azalması, iştahlarının kesilmesi, kötü uyumaları ve bir şey üzerine yoğunlaşamamalarıdır. Yaşlılardaki zihin karışıklığı genellikle beyne giden kan miktarının azalması gibi fiziksel etmenlere bağlıdır. Bu, kişinin geceleri tedirgin olmasına yol açabilir. Kahve, dolaşımı uyardığı için gece yatmadan önce bir fincan kahve içmek bazen rahatlatıcı bir etki yaratabilir. Ancak bunun kişinin uyumasını güçleştirmek gibi bir sakıncası vardır. Yaşlılıkta görülen en önemli psikolojik bozukluklar bunama kavramı altında özetlenmektedir. Bunun en belirgin özellikleri bellek ve uyum bozukluklarıdır. Bazı yaşlı kişiler kim ya da nerede olduklarını ya da hangi günde bulunduklarını bilmezler. Bazen kendi durumlarının tamamen dışındadırlar. Yaşlı kimseler yalnızca korktukları için ya da yalnızlığın, depresyonun, bir hastalığın ya da kullandıkları bir ilacın sonucu olarak olduklarından daha bunamış görünebilirler. Yaşlılıkta bunama bazen yalnızca normal yaşlanma sürecinin bir sonucudur. Bu durumda bunama ya beyin dokusunda bir azalmanın ya da damar sertliği nedeniyle beyine az kan gitmesinin bir sonucudur. Orta yaşlılarda görülen bunamaya yaşlılık öncesi bunama denir. Pick hastalığı ve presenil demans gibi belirli beyin hastalıklarının bir özelliğidir.

Çağımızdaki toplumsal gelişmeler aslında yaşlılar için bazı sorunlar yaratılmasına neden olmuştur. Bunların en önemlileri belki de görece erken bir yaşta emeklilik olanağı ve geleneksel genişletilmiş aile yapılarının yavaş yavaş azalmasıdır.

Eskiden aile yaşamı genellikle üç kuşağı bir arada barındıracak biçimde örgütlenirdi. Bu toplumda yaşlı kişiler saygıdeğer, hatta egemen bir konuma sahiptiler. Özelliği yaşlı kişilere gösterilen büyük saygı olan benzer aile yapıları batı dünyasının dışında kalan birçok ülkede hâlâ görülebilir.

Batı dünyasında geniş aile yerini çekirdek aileye bırakmıştır. Çekirdek aile anne, baba ve çocuklardan oluşur. Bu, yaşlı insanların durumunu büyük ölçüde değiştirmiştir. Son çocuğun da evden ayrılmasıyla anne baba yalnız kalır. Yaşlı kişilerin çocuklarından biriyle birlikte yaşaması giderek istenmemektedir. Çocuklar anne babanın evinden ayrıldıkları için, çocuklarla ve torunlarla yoğun ilişki kurulabilmesi daha güçleşmektedir. İlişkiler, çoğunlukla hafta sonlarında yapılan "ziyaret"ler biçimini alır ve içten gelen ziyaretlere hemen hemen hiç rastlanmaz. Üstelik anne baba bu ziyaretlere çocuklardan daha çok önem verirler ve toplumsal ilişkileri için giderek daha çok çocuklarına bağımlı olurlar.

Bu nedenle çağımızdaki yaşlılık sorununun en önemli yönlerinden birisi yalnızlıktır. Yaşamının sonuna doğru yaşlı insan kendisini yalnızca aile bağlarından koparılmış (eşini yitirmesi bu duyguyu daha da güçlendirir) hissetmekle kalmaz, aynı zamanda tüm yaşamı boyunca yapmış olduğu işle ilişkili olan birçok toplumsal ilişkisinden de koparılmış olduğunu hisseder.

Yaşlılık sorununun bu üçüncü yönü nüfusun yaşlanmasıdır. Bu 65 yaşını aşmış kişilerin sayısının giderek artmasıdır. Bu, yaşlılık sorununu yalnızca toplumsal değil, aynı zamanda ekonomik bir sorun haline getirmektedir. Bu açıdan yaşlı insanlar ekonomik etkinliğin dışındadır ve nüfusun etkin kısmı tarafından geçimlerinin sağlanması gerekir.

Emeklilik maaşlarının yanı sıra yaşlılar için huzur evlerinin inşası ve bakımı için kaynaklar bulunmalıdır. Yaşlı insanların bir arada yaşamasını sağlayacak maliyet sorununa kısmen bir çözüm getirilebilir. Ancak bu kurumların yaşlı insanların dış dünyadan uzaklaştırılarak, kapatıldığı yerler olma özelliğini almaları sakıncası vardır. Bu şekilde yaşlanmanın içerdiği tehdit edici ve hoş olmayan yönler gözden uzak tutulur ve bastırılır. Yaşlılık sorununu yaşlı insanları huzur evlerine 'kaldırarak' çözmeye çalıştığımız sürece genç ve orta yaşlı insanlar yaşlılık olgusuyla yüz yüze gelmeyi erteleyeceklerdir.

Yaşlı insanları olanaklı olduğu ölçüde kendi çevreleri içinde bırakmak ve gerekli hizmet ve bakımı sağlamak yönünde çaba harcamak doğal olarak yeğlenir. Eğer insanlar, yaşlılığın getirdiği sorunlara hazırlanmazlarsa kendileri de hoş olmayan benzer bir durumla karşılaşacaklardır. Çocukluğa ve yetişkinliğe ek olarak 'yaşamın üçüncü evresinin de insan yaşamı içinde aynı şekilde iyi belirlenmiş bir evre olduğunun kavranması önemlidir.