Kılcal damarlardaki sıvı fazlası dokulara atılır. Doku hücreleri arasında bulunan bu sıvıya interstisyel sıvı veya dokular arası sıvı adı verilir. İnterstisyel sıvının bir kısmını, yapısı kan damar sistemine benzeyen lenf sistemi toplar. Lenf damarlarındaki sıvıya lenf (akkan) denir. En küçük lenf damarları kılcal lenf damarlarıdır. Bunlar doku sıvısında bir uçları kapalı kanallar olarak başlarlar ve kılcal kan damarlarından geçemeyecek kadar büyük tanecikleri emebilmelerini sağlayan oldukça büyük deliklere sahiptirler. Kılcal lenf damarları daha büyük lenf damarlarına açılırlar. Gövdenin ve bacakların lenf damarları, bedenin en büyük lenf damarına, göğüs lenf kanalına, bir diğer adıyla torasik kanala dökülürler.

Göğüs lenf kanalı ve diğer büyük lenf damarları kalbe açılan üst büyük toplardamar yakınındaki köprücük altı toplardamarlarına dökülürler. Böylece lenf sistemi, dolaşım sistemi gibi bir kapalı devre özelliği göstermez. Dokulardan bedenin toplardamarlarına akım tek yönlüdür. Lenf akımı, toplardamarlardaki kan akımı gibidir; lenf damarlarını çevreleyen kasların kasılarak oluşturdukları basınç lenfin akmasını sağlar (kas pompası). Büyük toplardamarlarda olduğu gibi, lenf damarlarında da lenfin ters yönde akmasını önleyen kapaklar bulunur. Lenf akışı lenfanjiografı yoluyla, yani lenf damarına bir kontrast madde zerk edildikten sonra röntgen filmi alınarak izlenebilir.

Bağırsaklardan gelen lenfin bileşimi farklıdır zira gıdalarla alınan yağlar kilus adı verilen bu sıvı yoluyla taşınır. Bundan dolayı bağırsaklardaki lenf damarlarına çoğunlukla kilus lenf damarları denir. Kilus lenf damarları da göğüs lenf kanalına dökülürler.

Her lenf damarı en az bir lenf bezinden geçer. Lenf bezindeki doku hücreleri bir ağ oluştururlar (retikulum) ve retikulum hücreleri adını alırlar. Bu hücreler yabancı maddeleri, proteinleri, hücreleri, hücre artıklarını çözümleyip sindirme yeteneğine sahiptirler (fagositik hücreler). Lenf bezlerinin kenarlarında lenf bezi özel hücreleri olan lenfositler kümesi bulunur (lenf folikülleri). Bu hücreler yutar (fagositik) hücre değildirler ama yabancı proteinler gibi hastalık taşıyıcılarına karşı antikor yapma yetenekleri vardır. Lenfositler lenfo-ritiküler dokunun bir parçası olup, karmaşık bir olgunlaşma sürecinden geçerler. Görevlerini temel olarak lenf bezlerinin içerisinde yapmakla birlikte gerektiğinde bu görevi yapmak için kana da taşınırlar. Bazı ateşli hastalıklarda kandaki lenfosit sayısı artar. Kandaki lenfositler lenf bezlerinde süzülürler.

Lenf dokusu, lenf bezleri ve dalaktan başka timusta, bademciklerde, dağınık olarak kemik iliğinde, karaciğerde ve bazı tür bağ dokularında da bulunur. Bu dokulara retiküloendotelyal doku adı verilir ve hepsi birden ritiküloendotelyal sistemi oluştururlar. (RES). Retikülo endotelyal dokunun bir özelliği, fagositoz yeteneği olan hücrelerden oluşan ağlar içermesidir. Timus yeni doğmuşlarda hayli büyük olur ve erginlikten hemen önce en ağır durumuna erişir. Daha sonra giderek küçülür. Timus çocukluk çağında çok etkindir ve fagositoz yoluyla alt edilmeyen hastalık mikroplarına karşı bedenin bağışıklık sisteminin gelişmesini sağlar. Lenfositlerin gelişimini olgunlaşmamış lenfositlerin bağışıklıkta özel önemi olan T-lenfositlerine geliştikleri bir öğrenme süreci olarak tanımlanabilir. Bademcikler boğazda bulunurlar. Bademcikler ağız boşluğunu arkasında damağın altında bulunan damak bademcikleri (tonsilla palatinae), dil bademciği, boğazın arka üst kısmında bulunan yutak bademciği ve östaki borusunun önündeki bademcikler (tonsilla tubaria) olmak üzere ayırt edilirler. Bademcikler ve aralarında bulunan lenf dokusu, birlikte Waldeyer'in lenf halkasını oluştururlar. Bu halka, beden ağız veya burun yoluyla giren hastalıklara karşı bir savunma hattı meydana getirir.

Bademcikler özellikle çocukluk çağında çok etkindirler. Ancak, üst üste oluşan enfeksiyonlar sonucunda bizzat bademcikler iltihaplanırlarsa (tonsilit), işlevleri azalır. Hatta bakterilerin tüm bedene yayıldıkları bir odak noktası haline gelebilirler. Bu durumda bademciklerin alınmaları gerekir (tonsillektomi).