İnsanda göğüs kuşağı beden ağırlığını taşımak zorunda olmadığı için, diğer hayvanlarınkine göre çok hafiftir. Göğüs kuşağının kendisi de oynak olduğu için kolların hareket özgürlüğüne büyük katkıda bulunur. İnsanın iki ayağı üzerinde yürümesi sonucu kollarının gelişmesi insan kültürünün gelişmesi açısından büyük önem taşır. Kollarımız, çeşitli aygıtları kullanabilmemizi sağlar. Özellikle ilkel toplumlarda insan, avlanma silahlarını geliştirir geliştirmez hayvanlardan üstün duruma geçmiştir. Bazı hayvanların kol ve bacakları yaşamın belirli koşullarına ne denli çok uymuş olurlarsa olsunlar ancak bazı belirli işleri yapabilmede ustalaşmaktan öteye gidememişlerdir. Çok çeşitli aygıtların geliştirilmesi sonucu, uzmanlık gerektiren çok sayıda işi, gerektiği gibi yapabilmeyi öğrenmiştir. Bazı karmaşık aygıtları işletebilmek açısından insan kolu yetersiz kalır. Kol hareketlerinin beyin ile uyumlu işbirliği de gelişmiş olmalıdır. Gözler bu süreçte önemli bir rol oynar. İki gözümüzle ileriye baktığımızda derinliği algılayabiliriz. Bu mekanizma yalnızca kollarımız ile erişebileceğimiz uzaklıklar için çalışır. Görme yeteneğimizin sınırları ile kollarımızı hareket ettirebildiğimiz alanın sınırlarının hemen hemen aynı olması gerçekten ilginçtir. Kollarda bulunan duyu hücreleri hareketlerimizin gözlerle koordinasyonlu olmasında son derece önemli bir rol oynar. Proprioseptör denen bu sinir uçları kas ve eklemlerde bulunur. Kendiliğinden ve sürekli olarak, kasların gerilim durumu ve eklemlerin durumu hakkında beyine bilgi iletirler. Bu bilgi ile ellerimizi ve kollarımızı istediğimiz yere koyarız ve ne iş yaptıklarını biliriz.

Koordinasyon sonradan edinilen bir beceridir. Bir şeyi tutmaya çalışan bir bebeğin beceriksizliğine bakarsak, basit bir iş yapabilmek için bile ne kadar çok sayıda değişik harekete ve ne kadar çok miktarda bilginin beyine gitmesine gerek olduğunu anlayabiliriz. Beyin ve duyularımız evrim sürecinde koordinasyon için inanılmaz bir yetenek geliştirmiştir.
Basit bir işlem gibi görünen yazı yazmak bile aslında zor bir beceridir. Ancak yıllarca süren bir uygulama sonucu çabuk ve düşünmeden yazma yeteneğine sahip olabiliriz. Piyano çalmak yazı yazmaktan daha basit kol ve el hareketleri gerektirir. Ancak daha hızlı hareket etmek gerektiği gibi kasların uyumlu çalışması ve yer belirlenmesi çok daha karmaşıktır. Bir topu yakalamak ise piyano çalmaktan çok daha fazla koordinasyon gerektirir, ancak bu da öğrenilebilir hatta bir refleks haline gelebilir. Bu tür karmaşık hareket becerilerinin kazanılması yıllar sürebilir. Önceleri hareketler yavaşça ve sürekli göz dikkati ile yapılırdı.

Yineleme sonucu bu hareketleri bakmadan, hatta düşünmeden yapmayı öğreniriz. El ve kollarımızın böyle eşsiz oynak organlar olmalarının nedeni, en başta gözler ve gözlerle birlikte beyin işlevlerinin son derece gelişmiş olmasıdır. Örneğin kangurular da insanlar gibi yalnız iki ayakları üzerinde yürürler ve kolları başka işler yapmak için serbest kalır. Ancak kangurularda kollar gelişerek karmaşık işler yapabilecek özel organlar haline gelmemişlerdir. Bunun nedeni büyük bir olasılıkla gözleri başın her iki yanında bulunması ve beynin yeterince gelişmemiş olmasıdır.

Farklı işlevlerine karşın kol ve bacakların temel yapısı aynıdır. Kemikler birbirlerine hareket edebilecek şekilde bağlıdır ve eklem kapsülleri ile bağlar, eklemleri birbirine birleştirir. Kolun eklemleri bacağın eklemlerinden daha oynaktır. Kas demetleri kol ve bacak kemikleri ile göğüs ve kalça kuşaklarına kirişler ile bağlıdır. Kaslar çoğunlukla birbirlerine karşıt olarak hareket eden çiftler halindedir. Kaslardan biri, bir tarafa doğru yönelirken (bükme) diğeri ters tarafa yönelir (açma). Büyük atardamarlar kaslara kan taşır. Damarlar karmaşık bir ağ şeklinde yayılıp, dokulardaki kılcal damarlarda son bulurlar. Kan toplardamarlarla geri döner, gereksiz doku sıvısı ise lenf damarları aracılığıyla süzülür. Lenf damarlarında enfeksiyonları önlemek için bir süzgeç görevi yapan lenf bezleri bulunur. Deride, dokunma ve acı duyuları için sayısız duyu organı vardır. Kol ve bacaklardaki özel duyu hücreleri ise duruş duyusunu sağlarlar. Kol ve bacaklar ile deriden gelen işaretler sinir demetleri aracılığıyla merkez sinir sistemine iletilir. Motor (hareket) sinirler omurilikten kas demetlerine giderek, onları harekete geçirirler. El bileği ve ayak bileği birbirine bağ dokusu ile bağlı yedi küçük kemikten oluşmuştur. Ayak bileği, özellikle topuk ve aşık kemikleri son derece gelişmiştir. Ayak bileğinden sonra hemen hemen hareketsiz olan ayak tarağı gelir. Ayak tarağı ise, eklemleri nedeniyle hareketli olan ayak parmağı kemiklerine bağlanır. El bileği kemikleri kısmen hareketli olan el tarağına, el tarağa da el parmağı kemiklerine bağlıdır. Ayak ve el başparmaklarında iki, diğer parmaklarda ise üçer adet parmak kemiği bulunur. Parmak kemiklerinin eklemleri yalnızca bükme hareketine olanak verirler. Ancak el baş parmağı ile el tarağı arasındaki eklem çok daha fazla hareket yeteneği sağlar. Bu nedenle bir şey tutmak için başparmak diğer parmakların tümünün karşısına getirebilir. Bu tip bir baş parmağı olan hayvan maymundur. Parmak kemiklerinin hareketlerini denetleyen hemen hemen bütün kaslar kol ve bacakların alt kısımlarında bulunur. Bu kaslar bileklerden geçen kirişler aracılığıyla parmak kemiklerine ulaşırlar.

Kol ve bacaklardaki ağrılar bazen iç organlardan kaynaklanır. Örneğin kastaki ağrının nedeni böbrek taşları olabilir. Sol kol ve omuzlardaki ağrı bir kalp bozukluğunun, sağ omuzdaki ağrı ise safra kesesi iltihabının bir belirtisi olabilir. En sık görülen kol ve bacak rahatsızlıkları eklemler ve kan damarlarından kaynaklanır. Eklemde ani bir zorlama kapsül ve bağları zedeleyerek, eklemin şişmesine ve hareket etmesinin zorlaşmasına neden olabilir. Buna burkulma denir. Romatizma hastalığını da kapsayan eklem iltihaplanmaları, bütün eklem hareketlerinin çok acı vermesine yol açar. Tenis dirseği ya da osteoartritte olduğu gibi, eklemler sürekli olarak aşırı yüklenilmesi ya da yaşlanma nedeniyle de aşınabilirler. Omuz eklemlerinin son derece oynak olması, eklemin yalnızca bir bağ dokusu demeti ile bağlanmış olmasından ileri gelir. Yanlış bir zorlama ile kol yuvasından çıkabilir (çıkık). Bu bazen başka eklemlerde de görülür.

Kalpten gelen kan, kol ve bacakların en uç noktalarına erişebilmek için uzun bir yol kat eder. Bu nedenle kol ve bacaklar kalp ve damar hastalıklarının etkilerine karşı çok duyarlıdırlar. Bacaklara gelen kan yetersizse fazla hareket edildiğinde bir oksijen yetmezliği söz konusu olabilir ve kımıldamayı olanaksız hale getirecek kadar yoğun bir sancıya yol açar. Bu olaya bazen geçici topallık denir. El ve ayakların soğuk olması ve ellerde egzamanın belirmesi yetersiz kan dolaşımının bir sonucudur. Eğer kan bacaklardan gerektiği gibi boşaltılmazsa damarlar aşırı yüklenir ve bacaklarda sıvı birikimi görülür (ödem). Bu çoğunlukla kalp ya da böbrek bozukluklarının bir belirtisidir. Zayıf damar duvarları varislerin oluşmasına neden olabilir. Kas ya da sinir sistemi bozuklukları ise felç dâhil birçok hareket bozukluğuna yol açabilir.