Görev yapabilmeleri için kaslar sinirler tarafından uyarılmalı (inervasyon) ve kan aracılığı ile oksijen ve besleyici maddeler sağlamalıdırlar. Bu nedenle kas dokusu en ufak bölümlere erişecek şekilden kan damarları ve sinirlerle donatılmıştır. Bu düzen örneğin, balıkların gövde kaslarında açıkça gözlemlenebilir. Bu durumda, kas tabakaları birbirlerine yalnızca bağ dokusu ile bağlanan demetlere ayrılmıştır. Pişirilmiş balıklarda bu bölümleri birbirinden ayırmak kolaydır. Her bölüm bir omuru çevreler ve yalnızca bir çift omurilik siniri tarafından uyarılır. Her bölümde, aynı zamanda, aorttan çıkmış bir atardamar bulunur. Bölümlü yapı, ilke olarak, halkalı hayvanlar gibi ilkel canlılarınkine benzer. Karada yaşayan hayvanlarda kas sistemi çok gelişmiş, bölümlü yapı büyük ölçüde kaybolmuştur. Yalnızca embriyolarda ve erişkin hayvanların göğüs kafesindeki kaburgalar arası kaslarda bu yapı görülür. Bölünmenin kaybolmasından dolayı kaslar, çoğunlukla çeşitli omurilik sinirleriyle donatılmıştır. Omurilik sinirlerinin çeşitli kaslara giden dalları vardır. Bu durum karın kasları örneğinde görülebilir, kol ve bacak kaslarında ise daha karmaşık olarak belirir.

Embriyonun ilk gelişme aşamasında bu kaslar, gövde kaslarının bir kısmı gibi, bölümlü ve düzenli olarak yer alırlar. Kaslar, kol ve bacaklara uzandıklarında bölümlerin düzeni tamamen bozulur. Bu yüzden kol ve bacak kaslarını uyaran omurilik sinirleri, bu organları önce bir sinir ağı (pleksus) oluşturduktan sonra girerler. Ağdan çıkan çevre sinirleri, değişik omurilik sinirlerinden gelen lifleri kapsar. Bu durum, hastalık söz konusu olduğunda önem kazanır. Örneğin disk fıtığı vakalarında olduğu gibi, omurilikten çıkan bir sinir zedelendiğinde bir kasın tamamı felç olmaz ama değişik kasların çeşitli lifleri kasılamazlar. Kastaki diğer lifler bu görevi yapmayı sürdürdükleri için zedelenme şikâyetlere yol açmaz. Eğer bir çevre siniri zedelenirse (örneğin, kasıktaki pleksus'tan çıkan ve bacağı uzanan kalın siyatik siniri) bu sinirin kolları bütün kasları kontrol ettiğinden felce yol açabilir. Deride, bölünme daha iyi korunmuştur; her dermatomun duyu alması bir bölüm veya omurilik siniriyle kontrol edilir.

Bir kasılma sırasında kaslar enerji tüketirler. Enerji, kastaki şeker ve yağ metabolizması tarafından üretilen kimyasal ATP maddesinden çıkar. Kaslarda bu maddeden bir miktar yedek bulunur. Kasın daha uzun süre çalışması gerekiyorsa, gereken ATP maddesinin yükseltilmiş bir metabolizma tarafından sağlanması gerekir. Bunun için ilk koşul kan tarafından sağlanan oksijendir. Kaslarda önemli miktarda şeker depolandığından bunun kan tarafından hemen sağlanması gerekmez. Bir kas kısalmadan kasılıyorsa (izometrik kasılma), kullanılan enerji ısı şeklinde serbestlenir.

Yeni bir sinirsel uyarım almadıkça kasılmadan sonra hareket birimi yavaş yavaş gevşer. Her bir kasılma için 40/1000 saniye ve her bir gevşeme için 50/1000 saniyelik bir süre gereklidir. En hızlı kas hareketi için sürenin, kasın uyarıma cevap vermesi için gereken 7/1000 saniyelik durgun zaman da göz önüne alarak 1/10 saniye olduğu hesaplanabilir.

Tek bir sinir hücresinin uzantılar tarafından uyarılan kas kısımları, tek bir hareket (motor) birimine bağlıdırlar ayrı ayrı kullanılamazlar. Böyle bir hareket birimine ne kadar az kas lifi bağlı ise o denli ince hareketler yapılabilir. Büyük iskelet kaslarında bazen 500'e kadar varan kas lifi, bir sinir hücresine bağlandığından gayet kaba hareketler yapılabilir. Bir hareket birimi hep veya hiç ilkesiyle çalışır; ya tamamen gevşek durumda bulunur veya yeteri kadar güçlü bir uyarım aldığında olabildiğince kasılır. Bu nedenle bir kas, ek hareket birimlerinin birbirini izleyen kasılmaları ile daha fazla gerginleştirilebilir. Bir kasın kasılabilmesi için gereken maksimum güç, kasılabilen lif sayısına bağlıdır. Güçlü bir kas bu liflerden daha fazla sayıda içermek zorunda olduğundan daha kalındır; bu yüzden atletlerin iri adaleleri vardır.