Pıhtılaşması önlenmiş ve bir süre bekletilmiş veya santrfüj edilmiş kan iki tabakaya ayrılır. Üst tarafta kalan saydam, sarı sıvı (plazma) kanın yüzde 55'ini oluşturur. Dibe çöken kan sedimenti, kan yuvarlarından oluşur ve kanın yüzde 45'ini meydana getirir. 45/55 oranı kanın normal hematokrit değerini gösterir. Kanın hematokrit değeri bazı durumlarda, örneğin su kaybı sonucu plazma azaldığında, çok yüksek olarak saptanabilir. Bekletilmiş kandaki yuvarların çökme hızı, sedimantasyon hızı adını alır (KSH). Bazı kan hastalıklarında sedimantasyon hızı yükselir.

Kan plazmasının yüzde 90'ı sudur, ayrıca tuz, protein, vitamin ve besin maddeleri içerir. Plazma tuzlarının en önemlileri potasyum, sodyum, kalsiyum ve kalsiyum bikarbonattır. Bu tuzlar kanın asitlik derecesini sabit bir düzeyde tutma yeteneğine sahip bir tampon çözelti oluştururlar. Hücreler ancak belirli bir asitlik derecesinde yaşayabildikleri için bu, yaşamsal bir öneme sahiptir. Nitekim metabolizma yıkım ürünleri esas olarak asitlerden oluşur (karbonik asit, laktik asit). Bu nedenle tampon sistemi paha biçilemez bir öneme sahiptir; kandaki asit düzeyi tampon sistemi olmasaydı aşırı derecede yükselirdi (asidoz). Hızlı solunum karbonik asit atımını arttırarak kanın alkali derecesinin yükselmesine neden olur (alkaloz). Fazla miktardaki asit ve alkali ürünlerini dışarı atabilme yeteneğine sahip oldukları için böbrekler de kanın asitlik derecesinin belirli bir düzeyde tutulmasında büyük rol oynarlar. Kandaki besin maddelerinin en önemlisi glikozdur, litre başına 1 gramdan azdır. Bundan başka plazma, çok miktarda protein içerir. Bu kan proteinlerinin en fazla bulunanı albümindir. Kan proteinleri işlevlerine göre sınıflandırılabilirler; pıhtılaşma proteinleri, savunma proteinleri gibi. Pıhtılaşma proteinleri plazmadan ayrılacak olurlarsa, pıhtılaşmayan serum elde edilir. Kan nakilleri için serum ve plazma da kullanılabilir.

Mikroskop altında üç tip kan hücresi (kan yuvarları) ayırt edilir: alyuvarlar (eritrositler) mm3 başına ortalama 5 milyon, trombositler (kan pıhtılaşma elemanları) mm3 başına en az 2500, akyuvarlar (lökositler) mm3 başına 7000 tane. Kan hücrelerinin çoğu kemik iliğinden yapılırlar. Dokudan koparak kan hücrelerine dönüşen hücrelere ana hücreler denir. Bedende, her saniye milyonlarca yeni kan hücresi yapılır

Alyuvarların çekirdekleri yoktur bundan dolayı cansızdırlar, ancak oksijen, karbonik asit ve karbon monoksit gibi maddelerle kolayca birleşebilen hemoglobin (kanın kırmızı renk maddesi) içerirler. Hemoglobin oksijen ile birleştiğinde oksihemoglobin adını alır.

Oksijensiz kan çoğu kez mavi renkte gösterilir zira deri ve mukozalar oksijensiz kaldıklarında mavimsi bir renk alırlar. Ancak kan hiç bir zaman mavi akmaz. Alyuvarlardaki hemoglobin akciğerlerdeki oksijenle birleşir ve oksijenden görece fakir olan dokulara gönderilir. Serbestleşen oksijen önce plazmada çözülür ve difiizyon yoluyla hücrelere ulaşır. Bununla birlikte, plazmanın çözme yeteneği hemoglobin taşımayan dokulara yeterli miktarda oksijen iletecek kadar çok değildir. Hemoglobin azlığı (anemi) oksijen yetersizliğine uyan belirtiler gösterir; nefes darlığı gibi. Solukla alındığı durumlarda karbon monoksit de hemoglobin ile çok çabuk birleşir ve kolay ayrılmayan bir birleşik oluşturur. Oksijenin yerini aldığı için oksijen iletimini aksatır; siyanür ve nitrikler gibi zehir etkisi yapar (karbon monoksit zehirlenmesi). Alyuvarlar ortalama 120 gün yaşarlar. 120. günün sonunda parçalanırlar ve homoglobin açığa çıkar. Hücre artıkları akyuvarlar tarafından taşınırken hemoglobin yıkımı sarılığa yol açabilir.