Bazı yöntemlerle insan hücreleri uzun süre canlı tutulabilmektedir. Ancak şimdiye kadar, hücrelerden yeni bir insan yaratmak olanaklı olmamıştır. Belki bir gün gerçekleşebilecek olan bu olayın sonuçlarının nereye varacağını tahmin etmek güçtür. Böylelikle, bir insanın, tek yumurta ikizleri gibi aynı kalıtsal özelliklere sahip bir ya da daha çok "kopyası" yapılabilecektir. Ancak insan özelliklerinin yalnızca kalıtsal olarak belirlenmediğini unutmamamız gerekir. Bir insan oluşumunda eğitim ve deneyim de eşit ölçüde katkıda bulunur, oysa bunların aynısını bir başka insanın oluşumunda tekrarlamak olanaklı değildir.

Çok hücreli bir organizmada aynı işlevi gören birçok hücre birleşir. Böylece bir hücre dokusu oluşur ve bu doku mikroskop altında yanındaki dokulardan kolaylıkla ayırt edilebilir. Mikroskop altında iyi görülebilmeleri için hücrelerin boyalarla renklendirilmeleri gerekir. Histoloji, yüzlerce boya maddesi ve boyama tekniği kullanılarak örneğin mikroskop ile büyütülerek çekilen fotoğraflar için bu farklılıkları en iyi biçimde göstermeye çalışır. Organizmadaki çoğu hücre hemen hemen renksizdir. Pembe ya da kırmızımsı dokular renklerinin kan hücrelerinin sayısından ve kandaki pigmentasyonun gücünden alırlar. Örneğin üşüdüğümüz zaman kan deriden uzaklaşır ve deri belirgin bir biçimde solgunlaşır. Göz, saç ve derinin rengi boya maddesi tanecikleri olan pigmentler tarafından belirlenir. Dört ana tip doku vardır: kas dokusu, sinir dokusu, epitel (en dış tabaka), doku ve destek dokusu. Örneğin bir pirzolada birçok doku görülür; et (kas dokusu), yağ dokusu, kemik dokusu, bazen omurun iç kısmında sinir dokusu ve etin arasında sert şeritler halinde bulunan bağ dokusu. Epitel doku dıştan bütün bedeni, içten ise kalp, kan damarları gibi içi boş olan organları kaplar. Mukus hücreleri ve bez hücreleri, gibi bazı epitel hücreleri çeşitli maddeler salgılayabilirler. Bez hücreleri genellikle gruplar halinde bulunurlar ve birlikte belirli bir bezi oluştururlar. Destek dokusu, hücreler arasında depolanan ara maddelerden oluşur. Sert ve yumuşak destek dokular arasında bir ayırım yapabiliriz. Kemik, kıkırdak ve dişler sert destek dokulardır. Bu tip dokuda ara madde sert malzemeden (tuzlar) oluşur. Yumuşak destek dokusuna bağ dokusu denir. Yağ dokusu bir bağ dokusudur ve yedek yağlar için bir depolama yeri, ya da topuk altı, kalça ve eklemlerde olduğu gibi yumuşak bir yastık görevi yapar. Bağ dokusunun özel bir türü lenf bezlerinde ve dalakta görülen ağımsı bağ dokusudur. Lifli bağ dokusu yumuşak organ dokularına güç verir ve bunların hem karşılıklı tutunmalarına, hem de diğer organlar ile iskelete tutunmalarına yardım eder. Kaslar kemiklere kiriş denen güçlü bir lifli bağ dokusu ile bağlanmışlardır.

Hücreler, belirli maddelerin dışardan içeriye ve içerden dışarıyı geçmesini sağlayan bir hücre zarı ile çevrelenmiştir. Maddelerin hücre içine ya da dışına geçmesi difüzyon (nüfuz) ile olabilir; ya da hücreye iletilecek madde ile birleşen ve bunu hücreye taşıyan taşıyıcılar aracılığıyla gerçekleşebilir; bazen de zarın kendisi küçük parçacıkları çevreleyerek yutar. Hücre normal bir mikroskop altında incelenirse, hücre çekirdeği açıkça görülür. Çekirdek hücrenin kalıtsal malzemesini içerir. Hücrede bir de sitoplâzma denilen ve içinde tuzlar, proteinler ve şekerler gibi birçok maddenin çözülmüş olduğu bir su kütlesi vardır. Bunlara ek olarak hücre içinde birçok özel oluşum bulunur. Bu oluşumlara hücre organcıkları denir; bunlar hücre zarına benzeyen zarlardan oluşmuşlardır ve çoğunluğu hücre metabolizmasının merkezleri olarak işlev görürler. Hücre zarlarının Golgi cismi denilen özel bir organcıktan oluştuğu genellikle kabul edilir. Ribozomlar, hücre proteinlerinin sentezinin yapıldığı endoplazmik retikulum zarı üzerinde bulunan küçük taneciklerdir. Enzimler en önemli hücre proteinleridir ve hücredeki belirli metabolik süreçlerin hızla gerçekleştirilmesini sağlarlar. Proteinler aminoasitlerden oluşur. Aminoasitler sindirilmiş besinlerden süzülen yapı taşlarıdır ve kan tarafından hücrelere iletilirler. Aminoasitlerin bir protein zincirinde sıralanış biçimi bunların yapılarını ve proteinlerin işlevlerini belirler. Aminoasitlerin bileşimini ise hücrede bulunan kalıtsal malzeme belirler. Bu nedenle sürekli bir molekül akımı çekirdekte bulunan kalıtsal bilgiyi "okur" ve bu bilgiyi ribozomlara aktarır. Gerekli proteinlerin sentezi ribozomlarda, bu bilgi taşıyıcı moleküllerin yardımı ile yapılır. Moleküller daha sonra hücrenin diğer kısımlarındaki işlevlerini sürdürürler. Mitokondriler de hücrede bulunan önemli oluşumlardır. Örneğin, şeker metabolizması, yani şekerlerin karbonik asit ve suya dönüşmesi burada gerçekleşir. Bu nedenle mitokondrilere hücrenin enerji merkezleri denir. Enzimler de sürekli olarak yıkılır ve hücredeki lizozomlar bu sürece katkıda bulunurlar. Hücrede her an etkin olarak bulunan enzim sayısı enzim sentezi ile yıkımı süreçleri arasındaki ilişkiye bağlıdır. Bir enzime gereksinim duyulmuyorsa hemen yok olur. Çok sayıda enzim gerekiyorsa, bunlar çok sayıda üretilir ve üretim gerektiği kadar devam eder. Bu nedenle hücre çekirdeğindeki kalıtsal bilgi sürekli olarak hazır bulunmalıdır.