Söz konusu bölge ne kadar yakınsa, farklılık o kadar artar. Bu iki retina imgesinden beyinde tek ve yeni bir imge yaratılır. Retina imgelerini birleştirmekte karşılaşılan güçlük derecesi cisimlerin uzaklığının bir ölçüsüdür. Her iki gözümüzü de, bir nokta üzerinde odaklaştırınca, gözler hafif şaşılaşabilir. Stereoskopik görüş (görüş derinliği) iki metreye kadar olan yakın mesafelerde rol oynar, özellikle cisimlerin durumunu kesinlikle kavramak açısından çok önemlidir. Bu özellik hayvanlar âleminde de gözlenebilir. Avlarını hızla hareketlerle yakalayan yırtıcı hayvanlarda gözler ileri doğru çıkmış durumdadır. Maymunlar gibi ağaçlarda yaşayıp, daldan dala atlayan hayvanlarda da gözler aynı durumdadır. Bu hayvanların yüzlerini insana benzetir ya da en azından bunların yüzlerinde saldırgan, cüretli bir ifade buluruz. Kaçan hayvanlarda gözler kafanın yanlarında yer alır. Bu nedenle bu hayvanlarda üst üste geçen görme alanları olmamasına karşılık, yan ve arkayı görebilme olanağı gelişmiştir. Yüzlerindeki ifadenin hayvanca, boş ve sıkıcı olduğunu düşünürüz. Yabancı kişilerin göz göze gelmekten neden kaçındıklarını düşünmek ilginç olabilir. Birisinin gözünün içine devamlı olarak bakmanın bir tehdit, hatta bir saldırıya hazırlık gibi anlaşılabileceği düşüncesi, böyle bir davranışa neden olabilir. Başka yöne bakan bir kişi saldıramayacağı için zararlı değildir.

Göz, filmin retina ile yer değiştirdiği bir fotoğraf makinesi olarak düşünülebilir. Göz merceğinin işlevi, makinenin objektifi ile aynıdır. Boşluktaki tek bir noktadan çıkan ışınlar tekrar bir noktada toplanacak şekilde mercek tarafından kırıldığı için sonuç, ters ve küçültülmüş bir imgedir. Işınların tekrar toplandığı yerde imge ya da resim belirir. Göze yakın cisimler göz merceğinin arkasında bir imge oluştururlar. Fotoğraf makinesiyle odak uzaklığı ayarlanarak objektif ile film arasındaki uzaklık arttırılabilinir. Gözde ise mercekle retina arası sabit olduğu için bu ayar olanak dışıdır. Ancak göz merceğinin ayarlanması olanaklıdır. Böylece göz merceği daha dış bükey hale getirilerek imge yaklaştırılır. Buna uyum denilir. Normal olarak uzaktaki nesneler gevşek bir mercek aracılığı ile net olarak algılanabilir. Yakındaki nesnelerin net olarak algılanabilmesi için mercek çevresindeki büzücü kasın kasılması gerekmektedir. Uzak nesnelerin algılanmasından hemen sonra yakın nesnelerin net olarak algılanması bu nedenle olanaksızdır. Aynı şekilde uzak ve yakın nesnelerin de aynı anda net olarak algılanması olanaksızdır. Yakın bir noktaya bakılırken arka plandakiler silikleşir. Ancak normal olarak bakışımız devamlı olarak yakın ve uzak nesneler arasında değiştiği için ve nesnelerin bu arada değişmediğini bildiğimiz için retinadaki imgelerin bulanıklığı bizi çok etkilemez. Beyinde, kendiliğinden düzeltme ile bulanık imgelerden daha kesin bir izlenim elde edilebilir. Dokunma duyumuz ile nesnelerin kesin bir şekilde sınırlandırılmış olduğunu biliriz. Işınlar merceğin yanı sıra, son derece kavisli olan saydam tabaka, camsı cisim ve gözde bulunan sıvı tarafından da kırılır. Bu dörtlü ışık kırıcı ortam karmaşık bir mercek sistemi oluşturur.