Nevroz kişinin aslında yapmaktan hoşlanmadığı işleri yapmasına yol açan akli bir bozukluktur. Kişi istediği biçimde işlev görememektedir. Sinir hastası olan kişide genellikle fiziksel bir bozukluk yoktur ve nevroz dışında kişinin kendisine ve çevresine ilişkin izlenimleri oldukça gerçekçidir. Bu olgu nevroz ve psikoz koşulları arasındaki temel farklılıktır. Psikoz durumunda hastanın gerçeklik kavramı (gerçeklik sınanması) ile gerçeklik arasındaki ilişki önemli ölçüde zedelenmiştir. Ancak yine de nevroz ve psikoz arasında kesin bir çizgi çizebilmek oldukça güçtür. Hiç kimse bütünüyle nevroz eğilimlerin dışında değildir. Örneğin kişi, iyi işlev görmesi için mutlak olarak gerekli olandan daha titiz (kuruntulu) davranabilir. Benzer şekilde, insan gerçekliğin gerektirdiğinden çok daha endişeli olabilir. Bu nedenle insan, haklı olarak bir kişinin sinir hastası olarak nitelendirilmesinin ölçütleri ve sınırlarını sorabilir.

Çoğu insan bu iki uç arasında bir yerlerde sınıflandırılır. Çok az insanda düşük bir sinirsellik düzeyi bulunur. Bu kişiler kolayca tedirgin olmazlar. Ancak bu, onların duyarsız oldukları anlamına gelmez. Yalnızca her tür farklı koşula uygun tepki gösterebilecek durumdadırlar. Benzer şekilde, çok az insanda çok yüksek bir sinirsellik düzeyi bulunur. Bu kişiler yaşamın en basit sorunları karşısında bile gerginlik duyarlar ve bütün bu gerilimlerin yarattığı baskının altında bir çökme eğilimi gösterirler. Ancak bu, onların uzun dönemde zorunlu olarak nörotik sorunları olacağı anlamına gelmez. Bu tür bir durumun ortaya çıkıp çıkmaması çevrelerine bağlıdır. Ortaya çıkabilecek nevroz türü hastalığını değişebilirliğine bağlıdır; Eysenck buna dışadönüklük demektedir. Dışa dönük bir kişi, içe dönük bir kişide olduğu gibi kendi içine ve kendi sorunlarına yönelik olmayıp, büyük ölçüde dış dünyaya ilgi duyar.